حضرت هود عليه السّلام « * » ناسپاسى قوم عاد قبيله عاد در سرزمين احقاف « 1 » بين يمن و عمان ، روزگارى متمادى در زندگى سرشار از خوشى و نعمت بسر مىبردند . خدا نعمتهاى فراوان و بركات زيادى به آنان عطا كرده بود ، اين قوم در آنجا قناتها حفر كردند ، زمين را زراعت و باغهايى ايجاد كردند و كاخهايى محكم بنا نمودند . يكى از نعمتهايى كه اين قوم از آن برخودار بودند . اندامهايى نيرومند و هيكل‌هايى تنومند و مقاوم بود . خدا به اين ملت نعمتهاى فراوانى عطا كرده بود كه كمتر قومى از آن برخوردار بود ، ولى اين مردم به مبدأ آفرينش و بخشنده اين نعمتها فكر نكردند تا او را بشناسند ، و به جاى سپاس و حق‌شناسى خداى يگانه ، تنها به اين نتيجه رسيدند كه بتهايى را انتخاب و آنها را معبود خويش قرار دهند . آنها در پيشگاه اين خدايان تواضع مىكردند و صورتهاى خود را

--> ( * ) . داستان هود از آيات زير اقتباس شده است : سوره اعراف ، آيات : 65 تا 72 ؛ سوره هود ، آيات : 50 تا 60 ؛ سوره شعراء ، آيات : 123 تا 140 . نام هود منحصرا در قرآن ذكر شده است و در كتب اهل كتاب نامى از او به ميان نيامده و قرآن تنها منبعى است كه در مورد آن سخن به ميان آورده است و اكتشافات اخير كاملا آن را تأييد مىكند و اين امر نيز از امتيازات تاريخى قرآن كريم است . ( 1 ) . سرزمين احقاف اكنون شنزارى لم يزرع و غير قابل سكونت است .